Vaste en mobiele checkpoints
Het Israëlische leger heeft ongeveer 500 vaste en 150 mobiele checkpoints opgericht om de Palestijnen dagelijks te controleren.
Checkpoints bestaan uit grenskantoren met soldaten, maar ook uit afzetting in de vorm van betonnen muren en prikkeldraad. Normaal vindt je die op de grens tussen twee landen in.
Deze checkpoints zijn echter niet altijd checkpoints op de grens tussen Israël en Palestijns land.
Deze zijn veeleer checkpoints tussen Palestijnen en Palestijnen, neergepoot op hun eigen land.
Er bevinden zich controleposten tussen verschillende woonwijken en soms midden in een bewoonde wijk. In de meeste gevallen zijn de checkpoints permenent.
Palestijnen, die werk hebben, moeten eerst uren aanschuiven aan de checkpoints om enkele kilometers verder op hun werkplaats te geraken.
Vanaf 4 uur 's morgens zijn ze al op de been om aan te schuiven, terwijl ze maar om 8 uur op hun werk moeten zijn. En dan komen ze nog dikwijls te laat.
Er zijn checkpoints waar meer dan 3000 Palestijnen door moeten. Hulporganisaties zorgen voor toiletten, beschutting tegen de zon en delen voedselpaketten uit.
Iedereen komt vroeg om tijdig op het werk te zijn, Niemand weet hoe lang het kan duren voor hij of zij door een checkpoint zal geraken, of ze gaan fouilleren of wat treiteren. Alles kan.
Sommigen schuiven aan in de hoop voor 1 dag een job te vinden in Israël en dat aan een minimumloon, zonder enige bescherming. Maar het is nog veel erger helemaal nietss te vinden. Dan komen de mensen 's avonds helemaal uitgeput en ontmoedigd terug.
Elke dag dezelfde vernedering, onrechtvaardigheid en frustratie, wanneer ze in de rij staan te wachten en vast zitten tussen die ijzeren hekkens, die gangen vormen tot aan het eerste checkpoint.
Na een eerste keer jouw identiteitspapieren en vergunning te tonen brengt een ander gang je binnen in het checkpoint.
Voor alle Palestijnen is er een ingewikkeld systeem van 'pasjes', die de toelating geven om zich al dan niet naar een bepaalde plaats te begeven. Het bekomen van deze toelating is meestal een administratieve lijdensweg; soms gewoon corruptie.
Mensen die de 'grens' willen oversteken of het checkpoint willen passeren, moeten zich legimiteren en de reden van de overgang aangeven. Soms (zonder enige geldige reden) wordt de overgang geweigerd. Families en vrienden worden op deze manier van elkaar gescheiden.
Veelal is het uren wachten tot de meestal zeer jonge soldaten achter hun ramen van gewapend glas op de knop drukken, die de draaimolens opent en sluit.
Een voor een moet iedereen daardoor om zich dan aan de veiligheidscontroles te onderwerpen.
Die variëren van het neerleggen van een of ander object in de scanner tot een volledig gefouileerd worden.
Daarna moet je nog eens jouw papieren en vergunning voorleggen aan weer andere soldaten of de hand op een magnetisch scherm leggen, zodat de computer het dossier van de betrokkene toont. Dan pas kan je eindelijk buiten gaan.
Er is een tweede doorgang voor de toeristen en de zieken,. Soms nemen mannen deze weg om dan op het einde over de dranghekken te kruipen en zo dan de eerste in de rij te zijn. Dat is niet altijd zonder gevaar.
Wanneer je daar staat als toeschouwer stijgt het schaamterood naar de wangen, Je krijgt het gevoel naar een kermisatractie te kijken en kan nauwelijks geloven dat dit werkelijkheid is.
Deze lange procedure is vooral vermoeiend voor oudere mensen en voor zieken, die voor medische verzorging naar Oost-Jeruzalem moeten.
De vermoeidheid is niet enkel het resultaat van het eindeloze wachten, maar ook dikwijls van het transport naar het checkpoint. Eerst heb je het transport naar het checkpoint, dan het wachten en daarna meestal nog naar jouw bestemming met een taxi, die wacht aan de andere kant. Waar men in normale omstandigheden een half uurtje over zou doen, kan hier uren duren en dan moet men nog terug ook.