De Nakba en de oprichting van de staat Israël
| De nationaliteitswetten | De landwetten | De omschreven wetten |
|---|
Onder druk gezet, stelden de VN voor het land te verdelen in 2 staten.
Een Arabische en een Joodse staat.
De Arabieren kregen slechts 45% van het land, hoewel zij de meerderheid van het land en van de bevolking bezaten.
De joden, die minder dan 6% van het grondgebied bezaten en slechts 1/3 van de bevolking uitmaakten, kregen 55% en de vruchtbaarste gronden.
Palestijnen waren uiteraard niet akkoord.
De zionistische leiders benutten hun superieure militaire macht en begonnen prompt de Arabische grote Arabische steden in Palestina te bezetten. Wat uitmondde in de Nakba.
Er is vastgesteld dat in deze periode een systematische uitdrijving van Palestijnen heeft plaatsgevonden: een ware etnische zuivering!.
Bron: Ilan Pappe: Israëli Historicus Haifa universiteit
De Nakba (betekent catastrofe in het Arabisch) verwijst naar de massale verwoesting en ontvolking van Palestina in 1948, tijdens de oorlog die leidde tot de oprichting van de staat Israël.
Tijdens de Nakba werden ongeveer 750.000 Palestijnen gedwongen hun huizen te verlaten en zo'n 400 dorpen werden vernietigd.
Palestijnen, die verdreven werden tijdens de Nakba, zijn sindsdien uitgegroeid tot het grootste aantal vluchtelingen in de wereld
(volgens de V. N.).
Bovendien leeft binnen Israël een kwart miljoen Palestijnen als 'ontheemde' vluchtelingen: burgers die in hun eigen land door de wet omschreven als 'afwezigen' aan wie het recht ontzegd wordt op hun land, huizen en eigendom.
Zochrot (herinneren) is een Israëlische NGO die sinds 2002 werkt rond de bewustmaking van de Nakba bij de Israeliërs.
De Nakba is een onuitgesproken taboe in het Israëlische discours. Het is (bewust) uit het geheugen gewist van de officiële geschiedenis van het land en van het fysieke landschap.
Door te praten over de Nakba in het Hebreeuws, de gesproken taal van de meeste joden in Israël, hoopt men mensen te kunnen brengen tot het leren over de Nakba en het nemen van verantwoordelijkheid voor de Nakba en de blijvende gevolgen.
Een rechtvaardige en werkbare oplossing voor het conflict moet worden gebaseerd op deze erkenning en het streven naar gelijkheid van alle volkeren in de regio, waaronder het recht van de vluchtelingen om terug te keren.
De beruchste krijgsdaad was het bloedbad in het dorpje Deir Yassin
Waar meer dan 100 mannen , vrouwen en kinderen systematisch vermoord werden door de zionistische milities.
De wreedheid van de aanval op Deir Yassin zaaide angst en paniek onder de Palestijnse bevolking en deed in het hele land ongewapende burgers hun huis ontvluchten.
Het Israëlische leger zuiverde het merendeel van het gebied en nam een groot deel van de geplande Palestijnse staat in bezit.
De nieuwe staat Israël omvatte 78% van het hele Palestijnse grondgebied. De Westoever viel in handen van Jordanie en de Gazastrook viel onder Egyptisch bestuur.
Hoewel er een wapenstistand ondertekend werd tussen Israël en de Arabische staten, bleef een echte vrede onhaalbaar aangezien ruim 700.000 Palestijnse vluchtelingen wegkwijnden in nabijgelegen vluchtelingenkampen niet zelden in het zicht van de huizen, waarvan ze de koopakte nog hadden en een diep verlangen om terug te keren.
Het merendeel van de ontvluchte of ontvolkte Palestijnse dorpen werd van de bodem gewist en omgevormd tot joodse nederzettingen of landbouwgrond.
Van de 500 palestijnse dorpen in het deel dat in 1948 Israël werd, werden er 400 vernietigd.
De poging om hun kans op terugkeer naar huis teniet te doen werd verijdeld door de Verenigde Naties, die tot op heden hun recht op terugkeer blijven bekrachtigen, zoals verankerd in de internationale wetgeving en in de moraal.
Een Palestijn, die als gevolg van de stichting van Israël in 1948 zijn of haar land verloren heeft, mag niet eens terugkeren voor een bezoek. Iedere jood mag naar Israël gaan alsof hij of zij naar huis terugkeert en mag meteen het staatsburgerschap opeisen zonder er een historische band mee te hebben, zonder Hebreeuws te spreken, zonder er ook maar iemand te kennen, zelfs zonder familie te hebben die er ooit geweest is. Het enige dat nodig is, dat is jood zijn, behoren tot het jodendom: een relgieuze groep zoals elke andere.