Het verzet
Israël toont zich graag als een klein land, omringd door een zee van vijandige Arabieren.
"Terwijl wij alleen maar vrede willen, zijn zij juist geweldadig".
Israël is de vijfde nucleaire macht van de wereld.
Het heeft tussen de 200 en 300 kernkoppen.
Dus de werkelijkheid is dat Israël een regionale supermacht is.
Israëlische tanks: 3930
Palestijnse tanks: 0
Israëlische F.16 jagers: 362
Palestijnse F. jagers: 0
Israël bezit de grootste vloot ter wereld na de Verenigde Staten.
Bron: Israeli-weapons.org
De Palestijnen hebben in hun verzet tegen de zionistische kolonisatie altijd tegenover een overweldigende militaire overmacht gestaan.
Ze hebben vanaf de jaren 1920 alle methodes uitgeprobeerd, petities, betogingen, algemene stakingen, guerrilla.
Na 1948, toen de staat Israël werd gesticht, verslechterden de machtsverhoudingen nog.
Israël werd niet alleen politiek gesteund door de Verenigde Staten en Europa, maar ook militair.
En weer probeerden de Palestijnen het met geurrilla. Dat was toen het wapen van de bevrijdingsbewegingen.
Toen de geurrillatactiek onmogelijk gemaakt werd door het verpletterende Israëlische militaire overwicht en door de Arabische regimes, die onder Amerikaanse druk het verzet aan banden legden, gingen de Palestijnen over tot vliegtuigkapingen en vervolgens tot bomaanslagen.
Ze probeerden het met volksopstanden, bekend als intifada's, waarbij ze stenen gebruikten tegen tanks.
Ze probeerden het met onderhandelingen in Madrid en Oslo.
Niets lukte!
Toen gingen ze over tot zelfmoordaanslagen, maar daar stapten ze vanaf, onder meer omdat te veel Palestijnen dit immoreel vonden.
Zelfmoordaanslagen zijn een wanhoopsdaad. Het is het wapen van de zwakkere.
De daders van zelfmoordaanslagen hebben meestal, voorafgaand aan hun aanmelding, een traumatische ervaring beleefd met betrekking tot de Israëlische strijdkrachten, zoals de dood of verwonding van een familielid.
Als laatste middel tegen de bezetting die al zestig jaar duurt grepen ze naar Qassamraketten.
Qassamraketten
zijn primitieve raketten die in elkaar worden geknutseld.
Ze hebben geen lanceerbasis nodig en kunnen dus van overal afgeschoten worden en kunnen daardoor ook niet doelgericht gebruikt worden.
Als Israël de plaatsen wil bombarderen vanwaar die raketten worden afgeschoten, is dat dus de hele Gazastrook.
Gezien de oppervlakte en de bevolking, is het logisch dat strijders zich bevinden tussen de burgerbevolking.
Het Palestijnse verzet vandaag in de Gazastrook dat is Hamas.
De algemene opinie over Hamas is dat het fundamentalisten zijn waarmee niet gesproken kan worden, terroristen die Israël bestoken met Qassamraketten.
Hamas is een politieke vleugel van de radicaal islamitische beweging en werd in 1973 opgericht als de Nujamma ad Islami, die opkwam voor de islamisering van de Palestijnse staat, die te westers was.
Bij haar ontstaan werd de organisatie getolereerd en gesteund door Israël tegen de Palestijnse linkse krachten in Gaza (Arafat).
Ze zagen toen het nationalisme als een gevaar voor de Islam en waren niet gericht op de Palestijnse kwestie. Dit is pas later gekomen na de eerste intifada, toen duidelijk werd dat ook het vredesproces voor de Palestijnen niets opleverde en dat de Palestijnse Autoriteit zich daarbij neerlegde.
Toen werd de strijd tegen Israël en voor een Palestijnse staat voor de Hamasleiders belangrijk.
Een uiting van geweld gepleegd door een heel volk wil niet zeggen dat een volk geweldadiger is dan andere volken.
Het is een teken, een waarschuwing, een signaal dat er iets mis is met de manier waarop dit volk behandeld wordt.